Rudzik

Rudzik jest małym leśnym ptakiem, długość jego ciała nie przekracza 14 cm. Rozpoznasz go po bardzo charakterystycznym ubarwieniu – pierś, gardło i boki głowy ma (zgodnie ze swoja nazwą) rude. Rudzik odlatuje zimą na zachód i południe, na tereny zasobniejsze w pokarm. Bardzo rzadko zimuje w Polsce i w Europie północnej.

Zamieszkuje licznie cieniste lasy, zwłaszcza te z dobrze rozwiniętym podszytem, z dużą ilością wykrotów i stertami murszejących gałęzi. Lubi drzewostany wilgotne. Odżywia się głównie owadami i pająkami, nie gardzi także nasionami. Gniazdo zakłada na ziemi lub nisko nad ziemią, w wykrocie. Wiosną rudzik często śpiewa w pobliżu gniazda. Jego śpiew jest piękny, zwraca uwagę uważnych słuchaczy.

Autor: Piotr Dudek

Nadwarciańskie osadnictwo.

Autor: Piotr Dudek

Wilga

Autor: Piotr Dudek

Ptaki wodno błotne

 

Mewa Srebrzysta

Autor: Adam Madaliński

W naszym kraju mewa ta gniazduje zaledwie 30 lat. Kolonizacja rozpoczęła się w 1968 roku na wybrzeżu Słowinskim i trwa do dziś. Gatunek ten rozprzestrzenia sie wyraźnie w kierunku południowym (skrajnie: Lubelszczyzna) a największe koncentracje występują na wybrzeżu bałtyckim i w Dolinie Środkowej Wisły jak i w dolnym biegu Warty. Obecny stan populacji lęgowej szacuje się na 2100-2200 par (ok 2,5% świat. popul.). W kraju gniazduje podgatunek argentatus.

 

Perkoz Dwuczuby

Autor: Adam Madaliński

Długość ciała: 46-51 cm. Ptak wielkości kaczki ale o smuklejszej sylwetce z długą szyją i zaostrzonym dziobem. Łatwo rozpoznawalny po rdzawej kryzie na bokach głowy i czubie na głowie. Spód ciała biały, wierzch brunatny. W szacie spoczynkowej traci ozdobne pióra na głowie. Perkozy są pozbawione zupełnie ogona. Latają dobrze, choć czynią to niechętnie. Podczas toków para wykonuje rytualny taniec godowy polegający na stawaniu słupka naprzeciwko siebie i na potrząsaniu głowami. Pisklęta o paskowanym upierzeniu głowy i szyi są wożone na grzbiecie przez rodziców. 

Startujące Łyski   

Autor: Adam Madaliński

Łyska (zwyczajna) (Fulica atra atra) – Europa, północna Afryka, Azory i Wyspy Kanaryjskie oraz Azja Środkowa aż po Japonię oraz Indie i Cejlon na południu. Przeloty w marcu-kwietniu i październiku-listopadzie, tworzy wówczas stada liczące tysiące osobników. Zimuje w południowej i zachodniej Europie, jeziorach alpejskich, południowej Azji aż po Filipiny i północnej Afryce. W Polsce gnieździ się licznie w całym kraju poza najwyższymi partiami gór, licznie zimuje na podgrzewanych, niezamarzających zbiornikach (np. na jeziorach konińskich)

Nadwarciańskie plenery !

Autor: Piotr Dudek

Myszołów

Autor: Adam Madaliński

Brodzące: Czapla siwa i Czpla Biała

 Autor: Adam Madaliński

Czapla siwa:
 Najbardziej rozprzestrzeniona czapla Eurazji, jej odpowiednikiem w Ameryce Północnej jest Czapla modra, w tropikach Czapla czarnobrzucha a w Australii - Czapla białoszyja. Obecnie nie jest prześladowana tak jak dawniej, zwiększa się więc zarówno jej liczebność jaki i zasięg. Zazwyczaj widuje się ją polującą samotnie lub w linii kilku ptaków rozstawionych wzdłuż brzegu.Trwa w bezruchu przez długi czas. Szczyt jej aktywności przypada na zmierzch i brzask. Wszechstronny drapieżnik - poluje na ryby, drobne ssaki i ptaki; potrafi także chwytać w locie owady. Zimą zjada dżdżownice, szczury i myszy, których szuka na polach. Gniazduje kolonijnie wysoko na drzewach. Mimo iż jej lot jest powolny i ociężały, potrafi zanurkować w dół, lądując na gnieździe lub żerowisku.

Źródło: Encyklopedia PWN

 Autor: Adam Madaliński

 Autor: Adam Madaliński

Czapla biała:
Czapla biała, jak inne podobne gatunki, specjalizuje się w wyszukiwaniu i chwytaniu drobnych zwierząt. Podczas gdy Czapla modra i inne Czaple cierpliwie czekają godzinami, by pochwycić dużą rybę, Czapla biała poświęca większość czasu na aktywne łowienie drobnych ryb i owadów, a w czasie, gdy w gnieździe są pisklęta, także większość nocy. Mimo iż Czaple białe są stadne i często polują w grupach, są też agresywne, czasami nawet zabijają i zjadają pisklęta z sąsiednich gniazd. W szacie godowej Czapla biała jest łatwa do odróżnienia od innych podobnych gatunków, gdyż nie ma wydłużonych piór na głowie. Od białej odmiany czapli modrej różni się lżejszą budową ciała i dłuższą szyją. W USA Czaple białe odbudowują swą liczebność i zasięg po latach prześladowań związanych z pozyskiwaniem ich piór. W Europie ich liczba wzrasta od lat 90. XX w., obserwuje się też kolonizację nowych środowisk.

Autor: Adam Madaliński